வியாழன், 1 ஆகஸ்ட், 2013

பசுமை நடை... (GREEN WALK)

ஃபேஸ்புக், பிரபல பத்திரிக்கைகள், விஜய் டிவி என்று ஊடகங்கள் மூலம் அறியப்பட்டாலும், கடந்த 21.07.2013, அன்றே  பசுமை நடைக்கு (Green walk) செல்லும், சந்தர்ப்பம் எங்களால் உருவாக்கப்பட்டது. 

மாதம் ஒரு முறை, ஏதேனும் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை, மதுரையை சுற்றி உள்ள வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களுக்கு, சிறுவர்கள் உட்பட நூறிலிருந்து, இருநூறு பேர் வரை வாகனத்தில் அழைத்து சென்று, அந்த இடங்களின் முக்கியத்துவத்தை பற்றி பேராசிரியர்கள், வரலாறு நன்கு அறிந்தவர்கள், தொல்லியல் நிபுணர்கள் மூலமாக விளக்க செய்து, நாம் நம்மை சுற்றி உள்ளவற்றின் சிறப்பை அறிந்து கொள்ள ஒரு அரிய சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தித் தருவதே இந்த நடையின் நோக்கம். வெற்றிகரமான இந்த நிகழ்வின், இருபத்து நான்காவது நடையில் கலந்து கொண்டோம்.

இந்த நடைக்கு தேர்வு செய்யப்பட்ட இடம், மதுரை மாவட்டம் மேலூர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள அரிட்டாபட்டி என்னும் சிற்றூர். மதுரையிலிருந்து திருச்சி செல்லும் சாலையில் 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் சற்று உள்ளடங்கி அமைந்துள்ளது.


அதிகாலையில் எங்களை பேருந்து உட்பட, நான்கு வண்டிகள் திணித்துக்கொண்டு சென்றன. மேலூர் செல்லும் வழியில் வரும் பாலத்தில், ஏறுவதை தவிர்த்து, கீழ் வழியாக சென்றால், அரிட்டாபட்டி என்ற பெயர் தாங்கியப் பலகை இடது நோக்கிய அம்புக்குறியிட்டு பாதை காட்டுகிறது. அதன் வழியே சென்றால், சில நிமிடங்களில் ஊர் வருகிறது. மிக குறுகலான சாலை, அதை ஒட்டியே அமைந்திருந்த வீடுகளின் முன்புறம், பாத்திரங்களை கழுவிக்கொண்டும், அடுப்பை ஊதிக் கொண்டும் பெண்கள், பல் துலக்கி கொண்டிருந்த சில சிறுவர்கள், கையில் பையோடு நடந்து கொண்டிருந்த சில ஆண்கள் என்று  இயல்பான காட்சிகளில் வரவேற்றது கிராமம். ஓரிரு தெருக்களின் வழியே ஊர்ந்து சென்ற பேருந்து, சில நிமிடங்களில், கண்மாயை ஒட்டிய இடத்தில் நின்றது. வழியெல்லாம் மரங்களுக்கு இடையே அரைகுறையாக பார்த்துக்கொண்டே வந்த மலையை பேருந்திலிருந்து இறங்கி, ஒரே பார்வையில் நோக்கும் பொழுதே உடனடியாக ஒட்டிக்கொண்டது ஒரு பிரியம்.

சமமான நிலத்தில் சில நூறு மீட்டர்கள் நடைக்குப்பின்பு, பிடித்துக் கொண்டு எளிதாக நடக்க  வேண்டும் என்பதற்காக இரண்டு புறமும் கம்பிகள் ஊண்டப்பட்டு, கீழேயும் கூட படி போல செதுக்கப்பட்டு, தான் எப்படி இருக்கிறோம் என்பதற்கான முன்னோட்டத்தை காட்டிவிடுகிறது மலையின் முகப்பு. உள்ளே சென்றதும் தொடரும் பாதை, ஆங்காங்கே செடிகள், மரங்கள், பாறைகள் என்று நீள்கிறது. பத்துநிமிட பயணத்தில் இருபது படிகளை ஏறி கடந்தால்,  கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த குடைவரைக் கோவில் பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்த பேரமைதியுடன் நமக்காக காத்திருக்கிறது. (இடைச்சி மண்டபம் என்று இப்பகுதி மக்களால் அழைக்கப்படும் இக்கோவில் தமிழக அரசின் தொல்லியல் துறையால் வரலாற்றுச் சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது.) இந்த கோவில் சிறிய சதுரமான கருவறையில், லிங்க வடிவிலான சிவன் சிற்பத்துடன், சிறிய முன்மண்டபத்துடனும் அழகாக அமைந்துள்ளது. இரண்டு வாயிற்காவலர்கள் சிற்பங்களும், பக்கத்திற்கு ஒன்றாக அமைந்துள்ள மாடங்களில், வலப்புறம் இலகுலீசர், சிற்பமும், இடப்புறம் விநாயகர் சிற்பமும் நேர்த்தியாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த விவரங்கள் அனைத்துமே எழுத்து வடிவில் அதன் அருகிலேயே உள்ளன.

உட்காருவதற்கு ஏதுவாக இருந்த இடத்தில் ஒலிப்பெருக்கியின் துணையுடன், தெளிவாக அந்த இடத்தைப் பற்றின குறிப்புகளை சுவாரசியமான முறையில் எங்களுக்கு நிபுணர்கள் எடுத்துரைத்தனர்.

அதன் பிறகு மெதுவாக படிகளில் இறங்கி மீண்டும் வேகத்தைக் கூட்டி மண்ணும், பாறைகளும் கலந்த பாதையில் கவனமாக ஏறி சென்று கொண்டே இருந்தால், வலது பக்கம் திரும்பியதும் வரும் பெரிய ஆலமரத்தையும் கடந்த பின், இயற்கையாக அமைந்த குகையில் சமணர் உறைவிடம், உருவாக்கப்பட்டு இருப்பதையும், அதன் நெற்றியில் தமிழ் பிராமி கல்வெட்டுகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதையும் பார்க்கலாம். இங்கு, சமணர்கள் தவம் செய்திருப்பதையும் தவிர, வேறு எப்படி எல்லாம் அவர்கள் பொழுது போய் இருக்கும் என்று சிந்தனை பறந்ததை தவிர்க்க முடியவில்லை. இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களில் நம் பாதங்களும் தற்பொழுது படிந்துள்ளது என்ற பெருமிதம் உள்ளே பரவுவதை உணர முடிந்தது. பொது மக்கள், இக்கற்படுகைகள் கொண்ட குகையைப் பஞ்ச பாண்டவர் படுக்கை என அழைக்கின்றனர்.

1. நெல் வெளிஇய் கிழிவன் அதினன் வெளியன் முழாகை கொடுபிதொன்
2. இலஞ்சிய்எளம் பேராதன் மகன் எமயவன் இவ் முழ உகை கொடுபிதவன்

இவை இரண்டும், இங்கு மேலே பொறிக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் பிராமி கல்வெட்டுகளில் உள்ளவை. சங்ககாலப் பாண்டியர்களின் பேராதரவில் இக்கற்படுக்கைகள் கொடையளிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைக் கல்வெட்டுகளால் அறிகிறோம். இக்குகைக்கு வலப்புறத்தில் சுமார் இருபது அடி தொலைவிலேயே பாறையில் மகாவீரர் சிற்பம் ஒன்று செதுக்கப்பட்டுள்ளதுடன், அதன் கீழே வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு ஒன்றும் உள்ளது.

ஸ்ரீ திருப்பிணையன் மலைப் பொற் கோட்டுக் கரணத்தார் பேரால் அச்சணந்தி செய்வித்த திருமேனி பாதிரிக் குடியார் ரக்ஷை
- என்ற இவ்வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு மூலம் இந்த ஊரின் பெயர் பாதிரிக்குடி என்பதும், இம்மலை திருப்பிணையன் மலை என பெயர் பெற்றிருந்தது என்பது நமக்கு தெரிய வருகிறது. மதுரைப் பகுதியில், கி.பி. 9 -10 ஆம் நூற்றாண்டில் சமணம் மறுமலர்ச்சி பெற்று எழக் காரணமாக இருந்த அச்சணந்தி என்னும் துறவியே இச்சிற்பத்தை உருவாக்கி இருக்கலாம்.

இடது புறத்தில் தெரியும், தற்பொழுது தண்ணீர் இல்லாமல், வறண்டு கிடக்கும் ஆனைக்கொண்டான் கண்மாயில் சமீபத்தில் 13 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாண்டியர் கால வட்டெழுத்துக் கல்வெட்டு ஒன்று கண்டறியப்பட்டுள்ள தகவல் முக்கியமான ஒன்றாகும்.

வந்த வழியே திரும்பி வந்து, ஒரு சிறிய வெளியைக் கடந்தால், ஆங்காங்கே உச்சியில் தனியாக நின்று கொண்டு  மிரட்டும் வெவ்வேறு வடிவிலானப் பாறைகள் ஆச்சர்யத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன.

சற்று, சரிவாக உள்ள நீண்டு கொண்டே செல்லும் மலைத்தொடரில், திரும்பி பார்க்காமல், சில இடங்களில் நான்கு கால்களாக்கிக் கொண்டு ஏறினால், வேகவேகமாக மூச்சை விட்டுக்கொண்டே, ஓரளவு நன்றாக நின்று கொண்டு கீழே ஏறிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு குறிப்புகள் கொடுக்கலாம்.

மெதுவாக நடக்க, நடக்க..... சற்று சரிந்து, சில இடங்களில் இயற்கையிலே பிளந்து, திரும்பும் இடங்களில் எல்லாம் பிரமிப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருந்த பாறை. ஏறும் பொழுதே  நெருக்கமாக பேசும் பாறையின் மொழியை பாதங்கள் முழுவதும் உள்வாங்கிக் கொண்டே வர இடைஞ்சலாக இருக்கக் கூடாது என்பதற்காக கையில் எடுத்துப் பிடித்துக் கொண்டேன் காலணியை. எப்பொழுதும் பேசிக்கொண்டே தான் இருக்கிறது இயற்கை. வெயில், மழை, பனி என ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக தன்னை பற்றிய விவரங்களை தெரிவித்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறது. நமக்கு தான் நேரமும், மனதும் வாய்ப்பதில்லை. :)




எண்ணற்ற காலங்களாக, எத்தனையோ வகையான மனிதர்களை சந்தித்து உறுதியோடு  நீண்டு கொண்டே செல்லும் மலைத்தொடரில், ஊற்று நீர் வடிந்து சென்ற தடங்கள் பல இடங்களில் உள்ளன. (ஊற்று நீர் பாசனம் அவ்வூரில் முன்பு இருந்தது)

மேலே நடந்து கொண்டே சென்ற பொழுது இடது புறத்தில் தூரத்தில் தெரிந்தது, சற்று முன் சென்ற குடவரைக் கோவில். இரண்டு புறங்களும் இயற்கைக் காட்சிகளை தரிசித்துக் கொண்டே காலாற நடக்க, நடக்க, பெரும் புத்துணர்வு காற்று ஐம்புலன்களின் வழியாக உள்ளே கலந்து கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது.

எங்களை உற்று நோக்கிக் கொண்டே நின்ற சில பனைமரங்களை ஒட்டி தென்பட்ட பாறையில் மெது மெதுவாக,  கீழே இறங்கி, பெரிய வெளியை மிக கவனமாக நடந்து முடித்தால், நாம் உள்ளே நுழைந்த பொழுது கைபிடிக் கம்பிகளுடன் இழுத்துக் கொண்ட படிகள், இனி, உங்களுக்கு எங்கள் வசதி தேவையில்லை என்பது போல பார்த்தன.

குழந்தைகளை மால்களுக்கு அழைத்து சென்று செலவிடும் நேரத்தை விட, மலைகளுக்கு அழைத்து சென்று, வரலாற்றை நேரடியாக அறிய  செய்வது, பள்ளியில் சொல்லித்தராத அவசியமானப் பாடங்களை சொல்லித்தரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

நிறைவான நடையுடன், செறிவான தகவல்களுடன், எளிமையான மனிதர்களுடன் ஞாயிற்றுக் கிழமை காலைப்பொழுது, மதுரையிலேயே இத்தனை ரம்மியமாக கழிந்தது கண்டு பெரும் மகிழ்ச்சியுடன், தொடர்ந்து, இனி வரும் பசுமை நடையில், தவறாமல் கலந்து கொள்வேன் என்று விடை பெற்றேன்.

வருகின்ற ஆகஸ்ட் மாதம் 25 ஆம் தேதி, 25 ஆவது பசுமை நடை, கீழக்குயில்குடியில், அரைநாள் கொண்டாட்டமாக நடை பெற உள்ளது என்பது கூடுதல் மகிழ்ச்சி தரும் செய்தி.

பசுமை நடையில் நீங்களும் கலந்து கொள்ள தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய முகவரி,

பசுமை நடை,
3 / 351, கார்த்திகா நகர், தணக்கன்குளம், திருநகர்,
மதுரை - 625 006
மின் அஞ்சல் : greenwalkmdu@gmail.com
அலைபேசி : 97897 25202, 97897 80105

திங்கள், 29 ஜூலை, 2013

மூழ்கிப்போதலும், வெளியேறுதலும்.......



ஏதேனும் ஒன்றில் மூழ்கி போய் வெளியே வர திணறும் நாட்களை கடக்காதவர்கள் என ஒருவருமே இல்லை எனலாம். அந்த ஏதோ ஒன்று, நட்பாகவோ, பழக்கமாகவோ, ஏன்........ பேஸ்புக் காக கூட இருக்கலாம். எனது அறிவுக்கு எட்டிய இது பற்றிய மிக சிறிய அலசல்.

நாம் கரைந்து போவதற்கென்று எத்தனையோ செயல்கள் இருந்தாலும், அந்த 'ஏதோ ஒன்று', மிச்சம் இருக்கும் இடைவெளியை நிரப்புவதோடு அல்லாமல் அதன் எல்லையை நீட்டித்துக்கொண்டே செல்கிற பொழுது, நம் இயல்பு வாழ்க்கையை சிக்கலாக்கி விடுகிறது.

முன்னறிவிப்பின்றி வந்து நிற்கும் அந்த 'ஒன்றுடன்' பயணிக்கும் நேரமானது, ஒரு நாளின் வெறும் ஒரு மணி நேரமாக இருக்கலாம். அதே அளவிலான நேரம் தினந்தோறும் தொடரவும் செய்யலாம். மீதி இருபத்து மூன்று மணி நேரங்களும் அந்த ஒரு மணி நேரத்தைப் பற்றியே சிந்திப்பதற்கும், சிலாகிப்பதற்கும் மட்டுமே என்று மாறிக் கொண்டே வரும் மோசமான நிலையில், பிரச்சனை வேர் ஊன்ற தொடங்கி விட்டது என உறுதியாக நம்பலாம். சமயங்களில், இந்த ஒன்றை விட, பல மடங்கு உபயோகம் தரும் செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், அந்த ஒரு மணி நேரமே பெரும் பிரியத்திற்கு ஒன்றாக மாறிப் போய் நிற்பதையும், அதற்கென நேரம் ஒதுக்க முடியாமல் தடுதல் செய்ததாக நினைத்த சகலத்தையும் திட்டுத் தீர்ப்பதை, இந்த பிரச்சனையின் உச்சம் எனலாம்.

வண்டி சீராக போகும் வரை, எல்லாம் சுகமயம்.

இந்தப்பயணத்தில், விரைவாகவோ அல்லது மிக விரைவாகவோ சரி செய்ய முயன்று தோற்றுப் போகும் பிரச்சனைகள் நம்மை நிலை தடுமாற வைக்கும். முரண் ஏற்படும் நேரங்களில் வெளியேற எத்தனிக்கையில் சந்திக்கிற வலி, அடுத்த வேறு ஏதேனும் ஒன்றுடன் சிக்கிக் கொள்வது வரை தொடரலாம். :)

வயது கூடியவர்களுக்கும், அனுபவசாலிகளுக்கும், ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொள்வதற்கு என்று, ஒரு உதாரணம் முன்னமே இருக்கலாம். பொதுவாக ஒப்பீட்டில், சோகமாக இருக்கும் பொழுது கடந்தே சிறந்தது என்றும், மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் பொழுது கடந்து கொண்டிருப்பதே சிறந்தது என்றும் தோன்றலாம். :)

சற்று உற்று நோக்கினால்.......... மிகச்சரியானவை என்று எதுவுமே இல்லை, என்று தெரிய வரலாம்.

முயற்சிகள் தோல்வியடைந்து சரியாக கையாள தெரியாமல் உடனடியாக வெளியேறியே ஆக வேண்டுமென்றால், இனி வருவது, எத்தகைய பெரிய லாபமாக இருந்தாலும்  தேவையேயில்லை என்று, இது வரை பட்ட கஷ்ட, நஷ்டத்துடன் போதும் என்று விடை கொடுப்பதே, சிறந்த நிவாரணம் என தோன்றுகிறது.


நேரத்தை கடத்த ஏதேதோ போர்வையில் நம்மை இழுத்துப் போட்டுக் கொள்ள வரும் கரங்களை, தகுதிப்படுத்தியே உள் நுழைய அனுமதிக்கிறோம். பலவற்றை ஆரம்பகட்டத்திலேயும்,  மிக சிலவற்றை, பாதியிலேயும் ஒதுக்கித் தள்ள முடிகிறது. தேர்ந்தெடுத்த அந்த ஒன்றிரண்டின் மீதும் முட்டிக் கொண்டு வெளியேறுகையில் .............. நம் சுயத்திற்கு உரிய மரியாதையை கொடுக்கிற நிம்மதி ஏற்படுகிறது.
( நாமே நம்மளை மதிக்காட்டி, வேற யாரு மதிப்பா?  :)  )

ஒரே ஒரு முறை தான் வாழ்க்கை. இருக்கும் வரை எதற்கும் கட்டுப்படாமல் இருக்கும், சுதந்திர உணர்வே சுய அடையாளமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே என்னின் ஆகப் பெரும் விருப்பம். அதற்கான பயணத்தின் முயற்சியில் இருக்கிறேன்...









வெள்ளி, 19 ஜூலை, 2013

கொஞ்சம் ஒரு ஈரானியப்படமும்... கொஞ்சம் நாங்க விளையாடின ஹாக்கியும்...


பெண்கள் மைதானத்திற்கு சென்று கால்பந்து போட்டிகளைக் காண்பது குற்றம் என்ற நாட்டில், சில பெண்கள் போட்டியைக் காண முயற்சித்து, பிடிபட்ட பிறகும் என்ன செய்கின்றனர் என்பதே ஜாஃபர் பனாஹி யின்,  ஆஃப் சைட் ( Off Side) என்ற ஈரானியப் படத்தின் கதை.

படத்தின் ஆரம்பத்திலேயே விளையாட்டு ரசிகர்களால் களைகட்டியுள்ள மைதானம், நம் கிரிக்கெட் போட்டிகளின் பொழுது காணும் காட்சிகளை ஞாபகப்படுத்துகிறது. ஆண்கள் போல வேடமிட்டிருந்தும், ஒவ்வொரு பெண்ணாக , மாட்டிக்கொள்ள, போட்டியைக் காண முடியாதவாறு, மைதானத்தின் மேற்பகுதியில் இந்தப் பெண்களை குற்றவாளிகளைப் போல நிற்க வைக்கின்றனர் காவலர்கள்.

உலகக் கோப்பை கால்பந்து போட்டியில் கலந்து கொள்வதற்கான தகுதியை நிர்ணயிக்கும் போட்டி என்பதால் தீவிர ஆர்வத்துடன் நேரில் பார்க்க வந்தப் பெண்கள், போட்டி ஆரம்பித்ததும், வர்ணனை செய்யும்படி, காவலர்களிடம் கேட்க, தெரிகின்ற இடைவெளி வழியே பார்த்து சொல்லுகின்ற காவலரை, லோக்கல் ஆட்களை ப்ரமோட் செய்ற வேலை எல்லாம் வேணாம், உள்ளது உள்ளபடி சொல்லு', என்று மிரட்டுவதாகட்டும், அடைபட்டு இருக்கும் சிறிய தடுப்புக் கம்பிக்கு உள்ளே ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதல் சொல்வதாகட்டும், விளையாட்டின் போக்கிற்கு ஏற்ப மாறும் முகங்கள் ஆகட்டும் , போட்டி முடிவதற்கு முன்பே வண்டியில் அழைத்து செல்கையில் முடிவை தெரிந்து கொள்ள தவிப்பதாகட்டும், விளையாடுவதிலும், ரசிப்பதிலும் பால்பேதம் இல்லை என்பதை உணரலாம்.




அதிலும், காவலர் ஒருவர், 'என்ன ஆச்சு ஈரானிய பெண்களுக்கு, இதென்ன வாழ்வா, சாவா போராட்டமா, வீட்டில இருந்து பார்க்க வேண்டியது தானே?', என்ற கேள்வியிலிருந்து, அக்கறையோ என்றும் எண்ணும் வகையில் தொடரும் கேள்விகளுக்கு இந்தப் பெண்கள் கொடுக்கும் பதில்கள் எல்லாமே அட்டகாசமாக இருக்கும். முடிவில், விறுவிறுப்பான கால்பந்து போட்டியை, அந்தப் பெண்களைப் போலவே நாமும் கண்டு முடித்த திருப்தி எழுகிறது.

தமிழில் கில்லி படத்தை, தெலுங்கு ஒக்கடு வில் இருந்து ரீமேக் செய்திருந்தாலும், அந்தப் படத்தின் இயக்குனர் குணசேகர் கூட, 'பெண்ட் இட் லைக் பெக்காம்' ( Bend it like Beckham) என்ற ஆங்கிலப்படத்தின் மையக்கருவை எடுத்தே இயக்கி இருக்கக் கூடும். அந்தப்படத்தில், இந்தியாவில் இருந்து இங்கிலாந்தில் குடிபெயர்ந்த ஒரு குடும்பத்திலுள்ள பெண் கால்பந்து விளையாட, எப்படி எல்லாம் போராடி வெற்றி  பெறுகிறாள் என்பதே கதை.

நல்ல வேளை, விளையாடுவதற்கு நமக்கெல்லாம் இந்த மாதிரி பிரச்சனை இல்லை என்று தோன்றினாலும், அப்பொழுதே விளையாட மறுக்கப்பட்ட சில மாணவிகள் முகங்கள் பரிதாபமாக வந்து போகின்றன. ஹ்ம்ம்...
இப்பொழுதும் ஒரு ஹாக்கி மட்டையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், மின்னும் உற்சாகம், ஆடிய அத்தனை தருணங்களையும் வரிசைப்படுத்தும். ஒரே குழுவாக, சகலத்தையும் மறந்து விளையாடின நாட்கள், கடந்த காலத்தில் கூடுதல் வண்ணத்தை சேர்த்திருந்தன.

எட்டாவது வகுப்பில் பள்ளி முடிந்து, குரூப் ஸ்டடி என்று கூட்டம் கூட்டமாக உட்கார்ந்து படிக்கின்ற தொல்லை இல்லாமல், விளையாட்டு மைதானத்திற்கு ஹாக்கி ஸ்டிக் எடுத்து சென்று, ஒரு மணி நேரம் வரை விளையாடி விட்டு செல்வது தினசரி வழக்கமாக இருந்தது. தினமும் பயிற்சியாளர் வந்து, நிறைய குறிப்புகள் கொடுக்க, தொடரும் எங்கள் பயிற்சி நாள்தோறும். தொடர்ந்து இரண்டு முறை மாவட்ட அளவில் தோற்றாலும், பத்தாவது படிக்கையில், இறுதிப்போட்டியில் டிரா ஆன பிறகு, tie break இல், ஒரு கோல் அடித்து, முதன் முறையாக பள்ளிக்கு பெற்று தந்த கோப்பையில் திருப்தி ஆனது எங்கள் மூன்று வருடக் கனவு. அதற்கடுத்த இரண்டு வருடங்களுமே, தொடர்ந்து மாவட்ட சாம்பியன்களாக வலம் வந்தாலும், பள்ளிப்படிப்பை முடிக்கும் நேரத்தில், இங்கு இவ்விளையாட்டு எந்த கல்லூரியிலும் இல்லாததால், விசில் ஊதாமலே முற்று பெற்று விட்டது ஹாக்கி அத்தியாயம்.

பெரிய மைதானத்தின் ஒரு முனையில் இருந்து அதனடுத்த முனைக்கு ஒரே அடியில் பந்தை கடத்தும் திறன் பெற்ற மாணவிகள் பலர் இருந்தனர். ஆட்டத்தின் பொழுது விழிப்புணர்வோடு இருப்பது, வருகிற பந்தை தடுத்து எடுத்து அடிப்பது, சரியான படி எங்களுக்குள் பாஸ் செய்வது, முடிந்த அளவு காலில் வாங்காமல் ஆடுவது, 'D' உள்ளே செல்கையில் பரபரப்புடன் கோல் ஆக்க முனைவது என்று எல்லா நொடிகளிலும், சுறுசுறுப்புடன் விளையாடுவோம். அநேகமாக விளையாடிய அத்தனை பேருக்கும் மைதானத்தில் கீழே விழுந்த, அடிபட்ட தழும்பு இருக்கும்.

இன்றும் வருத்தப்படும் வைக்கும் ஒரு நிகழ்வும் வந்து இம்சிக்கிறது, ஒரு போட்டியில் எங்கள் அணி மாணவிக்கு பல் உடைந்து இரத்தம் வந்ததும் கிடைத்த இடைவேளையில், கூடி, பந்தை எடுக்க முயற்சிக்கும் சாக்கில், கிடைக்கின்ற எதிர் அணியினரின் காலில் ஒரு போடு போடுவது என்று எங்களின் மோசமான திட்டத்தை சிலர் செயல் படுத்த, அம்பயரால் கடுமையாக எச்சரிக்கப்பட்டோம். ஹ்ம்ம்.....  :(

முடிவை அறிய அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளாமல், விளையாடும் நேரம் முழுக்க, அதனுள் நம்மை எடுத்துக்கொண்டு, பதிலாக ஆரோக்கியத்தையும், உற்சாகத்தையும் கொடுக்கும் என்பதால் கால்பந்து, ஹாக்கி போன்ற விளையாட்டுகள் என்றென்றும் எனது விருப்பதிற்குரிய விளையாட்டுகள்!