வியாழன், 12 ஜூன், 2014

"அரிதானது - அபாரமானது" - கிடைக்கும் வரையில் மட்டுமே!



எல்லா காலங்களிலும் ஒரு பொருள் தன் மீதான ஈர்ப்பைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதென்பது கடினமே. நேற்றைக்குப் பிடித்தது, இன்றைக்குப் பிடிக்காமல் போகிற காலகட்டத்தில் இருக்கிறோம். ஏதேதோ காரணங்களால் கொண்டாடிய மனிதர்களை எளிதில் புறக்கணிப்பதை பார்க்கும் பொழுது, பொருட்கள் முக்கியத்துவம் இழந்து போதல் தேவலை என்றே தோன்றுகிறது. கண்களை அகல விரித்து காட்டிய ஆச்சர்யம், வேறொரு பொருளால் ஈர்க்கப்பட்ட பிறகு, அங்கு தாவுகிறது. கிடைப்பதற்கு அரிதாய் இருக்கும் வரையில் மட்டுமே பிரமிப்புகள், பிரமிக்க வைக்கின்றன.

ஆரம்பப் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கையில், தமிழில் திரைப்படம் ஒளிபரப்பப்படுகிறது என்ற செய்தியே எங்கள் பகுதியில் இருந்தவர்களுக்குப் பெரிய அளவில் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. எனினும் எங்கள் வீட்டில் தொலைக்காட்சி இல்லை.

ஞாயிற்றுக் கிழமைக்காக காத்திருந்து பார்த்தப் படங்களின் வரிசை இன்னும் நினைவில் உள்ளது. முதலில் ஒளிபரப்பானப்படம் "ஆயிரத்தில் ஒருவன்", அடுத்து, "நான், சாந்தா சக்குபாய்", போன்ற படங்கள் என நினைக்கிறேன். அப்படியே வெள்ளிக்கிழமையில் ஒளியும் ஒலியும், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாடகங்கள், வயலும் வாழ்வும், காண்போம் கற்போம், சிறுவர் பூங்கா என்று நம் கண் முன்னே வளரத்தொடங்கியக் குழந்தையைப் போல வளர்ச்சியடைந்தது சென்னைத் தொலைகாட்சி நிலையம். ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியவேளைகளில் ஒளிபரப்பப்படும் விருதுபெற்றத் திரைப்படங்களே, மற்ற மாநிலத்தின் திரைப்படங்களை முதன்முதலில் கண்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. சனிக்கிழமை மாலை நேரத்தில் ஹிந்தித் திரைப்படத்திற்கு முன்பே தமிழில் கதைச் சுருக்கம் சொல்லியது எல்லாம் ஏதோ பழங்கதை போல நினைவில் தங்கி உள்ளது.

 எங்கள் தெருவில், முதன் முதலாக தொலைக்காட்சி வாங்கிய வரலாற்றில் இடம் பெற்றவர் எதிர் வீட்டு லக்ஷ்மி அம்மா. ஆரம்ப நாட்களில், ஞாயிற்றுக் கிழமை படத்தின் இடையே செய்திகளும் இடம் பெற்றன. அவரோடு இணக்கமாக இருக்கும், யாருக்கும், வாரம் ஒரு முறை ஒரு திரைப்படம் முழுவதும்  காண  இவர் வீட்டில் இடம் உண்டு. இந்தக் காரணத்திற்காகவே எங்கள் தெருவில் உள்ள பலரும், அந்த அம்மா என்ன சொன்னாலும் ஆமோதிப்பர். திரைப்படத்தில் வருகின்ற வில்லன்களை, கதாநாயகிகள் அல்லது பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஏசுகின்றனரோ  இல்லையோ இந்த அம்மாவின் வாயில் இருந்து சகட்டுமேனிக்கு திட்டுகள் விழுந்து கொண்டே இருக்கும். செய்திக்குப் பின் திரைப்படம் தொடரும் என்று போட்ட நொடியில், 'டிவி ய அமத்து, டிவிய அமத்து  கரண்ட் பில் கூட வந்துடும்',  என்று கத்துவார். அதன் பின், நான்கு மாதங்கள் கழித்து எங்கள் வீட்டிலும் தொலைக்காட்சி வந்த பிறகு தான், "செய்தி", என்ற ஒன்றை முதன்முதலில் முழுவதுமாக பார்த்துக் கேட்டேன்.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, தொலைக்காட்சி என்பதே அந்தஸ்தோட தொடர்பு படுத்தி பார்க்கப்பட்ட அவசியமான ஒரு சாதனமாக பெரும்பாலானோருக்கு பட ஆரம்பித்தது. அம்மா பிறந்த அனுப்பானடியில் எங்கள் மாமா வசித்த தெருவில், அங்கு முதன் முதலில் தொலைக்காட்சி வாங்கியப் பெருமையை, மாமா வீட்டினர் பெற்றனர். நல்ல நீள, அகலத்தில் அமைந்திருந்த முற்றம் உட்பட்ட வராண்டாவில் உட்கார்ந்து,  ஞாயிறு காலையில் " யஹ் ஹை மஹாபாரத் கதா" என்ற பாடலுடன் ஆரம்பிக்கும் மகாபாரதத்தையும், ஞாயிறு மாலை வேளைகளில் திரைப்படத்தையும், ரசித்து விட்டு வெளியேறும் சொந்த பந்தங்களைப் பார்ப்பது ஏதோ தியேட்டரில் இருந்து வெளியேறும் கூட்டத்தைப் பார்ப்பது போல இருக்கும்.


அன்றெல்லாம், ஆன்டெனா இல்லாத கூரை அழகில்லாதக் கூரையாகவே பார்க்கப்பட்டது. நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் கம்பியின் உச்சியில் வரிசையாக உள்ள ஏழெட்டு கம்பிகளில் இரண்டாவது உள்ள ஒரு கம்பி மட்டும் சற்று வளைந்து நீண்டிருக்கும். அத்தனைத் துல்லியமாகப் படங்களை வாங்கிய  இந்தக் கம்பி, கருப்பு நிற பட்டையான வயரால், பெட்டிக்கு பத்திரமாகக் கடத்தி, அதை எப்படி நம்மால்  பார்க்க முடிகிறது என்று ஆச்சரியத்துடனே இருந்திருக்கிறேன். சில நேரங்களில் அக்கம் பக்கம் வீடுகளில் சரியாக தொலைக்காட்சி தெரியவில்லை என்றால், இந்த ஆன்டெனாவை பிடித்து ஆட்டி, திருப்பி ஏதேதோ செய்து, கீழே டிவி தெரியுதா என்று கேட்பதை அந்த நாட்களில் அடிக்கடிக் கேட்டு இருப்போம். சமயங்களில் காகம் இந்தக் கம்பிகளில் அமரும் பொழுது, கம்பிகளில் ஏற்படும் அதிர்வால் ஏற்படும் சின்னச்சின்ன மாற்றங்கள் கூட சரியாக தொலைக்காட்சித் தெரியாமல் போக காரணமாக இருக்கலாம் என்று ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருந்த யாராவது ஒரு விஞ்ஞானி சொல்வர். ஒரு வேளை காகங்களிடம் கேட்டு இருந்தால், இருக்கிற மரங்களை வெட்டிக்கொண்டே இருக்கிறவர்கள், அவற்றைப் போன்ற பறவைகள் வந்து அமர ஒவ்வொரு வீட்டின் மாடியிலும் வைத்த இயந்திர மரம் என்று எண்ணினோம், என்று அவைகள் சொல்லியிருக்குமோ?!. :)

அப்பொழுதெல்லாம், திரைப்படமும், ஒளியும் ஒலியும் ஒளிபரப்பாகும் நேரங்களில் சாலைகளில் போக்குவரத்துக் குறைவாக இருக்கும். கடைகளில் கூட்டமில்லாமல் இருக்கும். முடிந்த அளவு அந்த நேரங்களில் தங்களுக்கென்று எந்த ஒரு வேலையும் வைத்துக் கொள்ளாமல், முழு மனதுடன் தொலைக்காட்சி முன்பே அமர்ந்திருக்க அனைவருமே பிரியப்படுவார்கள்.
எங்கள் வீட்டில் தொலைக்காட்சி வாங்கியப் புதிதில், பாட்டிக்கு ஆர்வம் அதிகம்.
பகலிலேயே
 ' தீவா....டிவியை போடு', என்பார். '
' இந்தில யாராச்சும் பேசுவாங்க, உனக்கென்ன புரியப்போவுது, நீ சாயங்காலம் பாரு',
' பரவாயில்ல, டிவி போடு', என்று விடாப்பிடியாக கேட்பார்.

தொலைக்காட்சியை இயக்கி எதுவும் வராமல் வெள்ளைப் பின்னணியில், கறுப்புப் புள்ளிகள் ஒரு வித இரைச்சலுடன் தெரியும்.
'இதென்ன புள்ளிபுள்ளியா ஆயுது'
' நாந்தேன் சொன்னேன்ல அவ்வா, கேட்டியா நீ ',
'ஹ்ம்ம்.. இருக்கட்டும் கொஞ்ச நேரம் பொறு', என்று தளராத உறுதியுடன் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கையில், சில,பல நிமிடங்கள் கழித்து, கறுப்பு வெள்ளைக் கட்டங்கள் சூழ நடுவில் வண்ண,வண்ணக்கட்டங்கள், "ங்", என்ற ஒரே வித சத்தத்தோடு மாறும் சின்னத்திரை ஒளிரும்.
'சொன்னேன்ல, வந்திருச்சு, பார்த்தியா', என்று வெற்றிப் புன்னகையோடு காத்திருப்பார். அதன் பிறகு, அரைமணி நேரம் கழித்து ஒளிபரப்பாகும் UGC நிகழ்ச்சியை ஹிந்தியில் பார்க்க ஆரம்பித்த உடனேயே கண்கள் சொருக அப்படியே தூங்கி விடுவார் பாட்டி.
புரிகிறது, புரியவில்லை என்பதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு, நம் வீட்டில் இருந்தபடியே , எங்கேயோ நடப்பதை எளிதில் பார்க்க முடிகிறது என்பதே மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்திருக்கும், என நினைக்கிறேன்.

போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு மாறி மாறி செய்தி வாசிப்பவர்கள் தரும் செய்திகள், ரயில் சிநேகம் போன்ற மறக்க முடியாத நாடகங்கள் என பலவற்றைத் தந்திருக்கிறது சென்னைத் தொலைக்காட்சி நிலையம். சற்று பின்னர் ஒளிபரப்பான சன் சேனலில் வாரமொரு முறை ஒளிபரப்பான மர்மதேசம் போன்ற தொடர்கள், ஒலிக்கின்ற தொலைபேசியை கூட எடுக்கவிடாமல் செய்திருக்கின்றன. அடுத்த நாள் பள்ளி/கல்லூரி/அக்கம்பக்கம் ரசித்து பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் விஷயங்களில் மெதுமெதுவாக முக்கியமான இடத்தை தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் பிடித்தன. செய்தித்தாள்களும் இவற்றின் நிகழ்ச்சிநிரலை வெளியிடுவதற்காக தனிப் பகுதியை ஒதுக்க ஆரம்பித்தன. பத்திரிக்கைகள் கூடுதலாக தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி விமர்சனமும் எழுத ஆரம்பித்தன.
தொலைக்காட்சிப் பார்ப்பதால் படிப்பில் கவனம் சிதறுகிறது என்று திட்டு வாங்கிய முதல் தலைமுறை நாங்கள் தான் என நினைக்கிறேன்.
கிரிக்கெட் என்ற விளையாட்டை பட்டித்தொட்டிக்கெல்லாம் கொண்டு சேர்த்து, பெரிய அளவிலான ரசிகர்களை பெற்று தந்ததில் மிக முக்கிய இடத்தைப் பெற்ற தொலைக்காட்சியை இந்த விளையாட்டு விஷயத்தில் வரம்,என்பதா சாபம் என்பதா, எனத் தெரியவில்லை.

பலவருடங்கள் அசைக்க முடியாத தூர்தர்ஷனை, படிப்படியாக வந்த தமிழ் சேனல்கள், பிற மொழி சேனல்கள், அதிலும் இன்று எண்ணிக்கைக்குள் எளிதில் அடக்க முடியாத அளவு உள்ள விதவிதமான சேனல்கள் பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டன. திரைப்படங்கள், பாடல்கள், நகைச்சுவை, விளையாட்டு, செய்தி, சிறுவர்களுக்கான நிகழ்ச்சிகள், ஆன்மீகம், விலங்குகள், என்று கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும், ரசனைக்கேற்றபடித் தனித்தனியாகப் பார்ப்பதற்கென்று பல்வேறுபட்ட மொழிகளில், வரிசையாக பல சேனல்கள் உள்ளன. இவை அனைத்தையுமே கைக்குள் கட்டுப்படுத்திப் பார்க்க இருக்கும் ரிமோட், என தொலைக்காட்சி விஸ்வரூப வளர்ச்சியடைந்து இருந்தாலும்  தொடர்ச்சியாக அரை மணி நேரம் ஒதுக்கி ஒரே சேனலைப் பார்க்கும் பொறுமை நம்மிடம் குறைந்து வருவது உண்மையே.

குட்டிக்குட்டிக் கதைகளை அடக்கிய விளம்பரங்களை ஆவலுடன் ரசித்துப் பார்த்த காலம் நினைவில் மங்கியிருக்கையில், விளம்பரம் வந்த நொடியில் சேனலை மாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன விரல்கள். பேஸ்புக் கில், விளையாட்டாக ஒரு முறை நிலைத்தகவலாக நான் பதிந்தது, "தொலைக்காட்சியில்  சுவாரசியமான நிகழ்ச்சிகளின் பொழுது அடிக்கடி வரும் ஒரே விளம்பரத்தைக் கண்டால்,  இந்தப் பொருளை, எக்காலத்திலும் வாங்கவே கூடாது என்று உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்கிறேன்".  :P
உலகின் பல் வேறு மூலைகளில் நடை பெறும் விளையாட்டு நிகழ்சிகளை நேரடியாக கண்டு களிக்க, அரசியல், சமூக, பொருளாதார நிகழ்வுகளை  உடனுக்குடன் கூர்ந்து கவனிக்க, பொழுதை போக்க பாடல், திரைப்படம் பார்க்க, சமைத்தும் பார்க்க, என நம்மில் பலரும் சும்மாவே இருக்க இயலாத கட்டை விரலால் சில நிமிட இடைவெளியில் அழுத்தி, அழுத்தி கண்ணாடித் திரையைப் பார்க்கிறோம் . குட்டித்திரையிலிருந்து, LCD, LED, என்று நவீன தொழில்நுட்ப வசதிகளுடன் கூடிய தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளை உபயோகிக்கிறோம். வித்தியாசம் என்னவென்றால், தொலைக்காட்சி சரியாக தெரியாவிட்டால் ஆன்டெனாவிற்கு பதிலாக இப்பொழுது  ரிமோட் அடி வாங்குகிறது.

ஒருவர் பார்க்கும் நிகழ்ச்சியையே இன்னொருவரும் பார்க்கும் பொறுமை குறைந்து வருவதால், இன்று சில இடங்களில் ஒரு வீட்டிலேயே ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் உள்ளன.

புகைப்பிடிப்பது, மது அருந்தும் காட்சிகளின் பொழுது உடல் நலத்திற்கு கேடு என்று எச்சரித்து கீழே வாசகங்கள் ஓட, திரையில் ஏதேனும் படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதே திரைப்படத்தில் பெண்களை இழிவுபடுத்தும் காட்சிகளின் பொழுது இது போல ஒரு ஆலோசனை, அறிவுரை வாசகம் வருவதில்லை என்று நினைப்பேன். அட்டையின் மேற்புறத்தில் அறிவுறுத்தி இருந்தாலும், அதனை சட்டை செய்யாமல், புகைக்கும், மது அருந்தும் கூட்டம், இப்படியெல்லாம் நடக்கக் கூடாது என்று பெண்கள் விஷயத்தில் சொல்வதை மட்டும் கேட்டு விடுமா என்ன என்று எனக்குள்ளேயே பதில் சொல்லிக் கொள்வேன்.

கேபிள் டிவி, DTH, ஏதாவது ஒன்றின் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, சின்னத்திரை, வரிசையாக, வகைவகையாக கொண்டு வந்து கொட்டும் நிகழ்சிகளை நாம் பார்க்கிறோமோ, இல்லையோ, அமைதியாகவாவது நம் உடன் இருந்தே ஆக வேண்டிய பொருட்களில் ஒன்றாகி விட்டது தொலைக்காட்சி .

அரிதான ஒன்று, கொண்டாடப்பட்ட ஒன்று, மலிந்து கிடைக்கும் நிலையில், முக்கியத்துவம் குறைந்து போவது தவிர்க்க முடியாதது. விரும்பிக் கிடைப்பவற்றை சிறிது சிறிதாக அனுபவிப்பதின் மூலமாக சுவாரசியத்தை நீட்டிக்கலாம்.

 (  மே 16 - 31 ... குங்குமம் தோழியில் வெளியானது )

வியாழன், 22 மே, 2014

:)

விடுமுறைக்காக விருதுநகரில் தாத்தா வீட்டிலிருந்த வருணை அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் வந்து கொண்டிருந்தேன். 25 நாட்கள்... மொபைலில் கூட பேசவில்லை. எட்டு வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் பையனுக்கு, பிரிந்திருந்த நாட்களில் அம்மாவை பார்க்கனும் என சொல்ல வேண்டாம், பேசனும் என கூடவா சொல்லத் தோன்றாது. இதெல்லாம் பெருமை என்று எண்ணியிருந்ததால், இந்த நாட்களில் வீம்பாக நானும் பேச முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால், நேற்று என்னவோ தாங்கிக் கொள்ளவே முடியாததால், கோபத்தில் ஏதேதோ திட்டினேன். ஏதோ விளக்கம் சொல்ல வாயெடுத்தவனை, பேசாதே என்று கோபத்துடன் அதட்டி விட்டு, கைப்பையில் இருந்த பொருட்களை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். பேருந்து ஏதோ அக்னிக் கடலில் மிதப்பது போல சென்று கொண்டிருந்தது. திருப்பரங்குன்றம் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கையில், எனது வலது முழங்கையை அவனது இரு விரல்களால் தட்டினான். வருண் பக்கம் திரும்பி என்னவென்பது போல பார்த்தேன். முகம் கொள்ளாதப் புன்னகையுடன் இருந்தான். அவனது வலது கையின் ஆள்காட்டி விரல் ஜன்னலுக்கு வெளியே சுட்டிக் காட்டிய திசையில், சில நூறு அடிகள் தள்ளி ஒரு ரயில் சென்று கொண்டிருந்தது. மெலிதாகப் புன்னகை படர்ந்த முகத்துடன், வருண் முகத்தைப் பார்க்க, சமாதானப்படுத்தி விட்டோம் என்று  பலத்த சிரிப்புடன், என் வலது கையைப் பிடித்துகொண்டு, மீண்டும் ரயிலைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். சிறிது தூரம் வரை ரயிலுடன் வெயிலை மீறி குதூகலத்துடன் பயணித்தோம்.

திங்கள், 12 மே, 2014

பாலுக்கு அடுத்து இட்லி - பாலுக்கு முன்பும் இட்லி



பிறந்தக் குழந்தை பாலிற்கு பிறகு திட உணவாக எடுத்துக்கொள்ள ஆரம்பிக்கையில் முதலில் சாப்பிட சகலரும் உண்ணக் கொடுக்கும் உணவு இட்லி. ஆவியில் வேக வைத்து, எளிதில் ஜீரணமாவதாலேயே, திரவ ஆகாரம் மட்டுமே எடுத்துக் கொள்ள நேரும் முதுமை அல்லது நோயினால் அவதிப்படும் காலங்களில், திரவ உணவிற்கு முன்பாக கடைசியாக எடுத்துக் கொண்ட திட உணவாகவும் இட்லியே இருக்கிறது.( பாலுக்கு அடுத்து இட்லி - பாலுக்கு முன்பும் இட்லி... என்ன ஒரு கண்டுபிடிப்பு...! ) விருந்து, விடுதி, வீடு, உணவகம் என்று எல்லா இடங்களிலும் பாரபட்சமின்றி தன்னை நுழைத்துக் கொள்ளும் வெள்ளைக்காரன். சிற்றுண்டி என்று காணப்படும் பட்டியலில் முதல் இடத்தை எப்பொழுதும் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் இட்லியின் இடம் எளிதில் அசைக்க முடியாதது. உடன் வைக்கப்படும் விதவிதமான சட்டினி, சாம்பார், பொடி அத்தனையும் கொடுக்கும் விலைக்கு ஏற்றார் போல கூடவோ, குறையவோ இருக்கும்.



எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே மதிய உணவாக என் டிபன் பாக்சை பல நாட்கள் அலங்கரித்திருக்கிறது  இட்லி. காலை உணவாகவும், மதியம் கொடுத்து விடவும், எளிமையான ஒன்றாக இருந்ததால் வாரம், மூன்று அல்லது நான்கு முறை இரண்டு வேளைகளிலும் , அதுவும் பெரும்பாலும் தேங்காய் சட்னியுடன் உள்ளே செல்லும் ஒன்று. மதிய உணவு, மதிய நேரத்தில் சமைக்கப்படும் வீடுகளில் உள்ள பிள்ளைகள் பெரும்பாலும் காலை உணவையே, மதியத்திற்கும் எடுத்து சென்றதில் நானும் ஒருத்தி. எத்தனையோ முறை, "பழைய சோற்றை தாளிச்சு வைங்க, இல்லாட்டி வெறும் கஞ்சிப் பிழிஞ்சு மோர் ஊத்தி வைங்க, அது அமிர்தம், இந்த  இட்லி வேணாம்" என்று சொல்லியும், எப்போதும் கேட்டதில்லை என் அம்மா.
மகள் சொல்லை கேட்காத தாய் :P
ஆரம்பப் பள்ளி, நடுநிலைப்பள்ளியில் படிக்கும் பொழுதெல்லாம் வீட்டில் கிரைண்டர் இருக்காது. வாரத்திற்கு மூன்று முறை, ஊற வைத்த அரிசியையும், உளுந்தம்பருப்பையும், கழுவி சுத்தம் செய்து, மாலை நேரங்களில் உரலில் ஆட்டி எடுக்கும் அம்மா, அமர்வதற்கென்றே, உரலின் உயரத்திற்கு ஏற்றார் போல ஒரு பலகை இருக்கும். ஒரு பக்கம் ரேடியோ பாடிக்கொண்டிருக்க, மற்றொரு பக்கத்தில் மரத்தடியில் நாங்கள் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, இந்தப் பக்கம் வாசல் அருகில் கிடந்த உரலில், மாவு ஆட்டிக் கொண்டிருக்கும் அம்மா, இந்தக் காட்சிப் பல வருடங்கள் தொடர்ந்தது. நான் எதிர்த்துப் பேசும் பொழுது, சேட்டை செய்வதாக நினைக்கும் நேரங்களில், என்னையும் தண்டனையாக மாவாட்ட சொல்வார் அம்மா. இரண்டு நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை, அரைத்தது போதுமா, போதுமா என்று முழங்கை வரை மாவை கையில் ஒழுக விட்டுக் கொண்டே எடுத்து சென்று கேட்பதற்கு, பதில் சொல்ல எரிச்சலுறும் நேரங்களில், இரண்டு திட்டுத் திட்டி விட்டு என்னிடம் இருந்து ஆட்டு உரலை அவரே வாங்கிக் கொள்வார். எப்பொழுதாவது உளுந்து அதன் தன்மைக்கு ஏற்ப அதிகமாகப் பொங்கும், அந்த நேரங்களில் அரிசி மாவுடன் கரைக்க எடுத்துக் கொண்டது போக மீதி உள்ள உளுந்தம்மாவில், வெல்லம், ஏலக்காய், சுக்குப்பொடி எல்லாம் கலந்து குழைய வைத்துக் கொடுக்கும் உளுந்தங்கஞ்சி, அதன் சர்க்கரைப் பொங்கலைப் போன்ற இனிப்பின் காரணமாகவே, இரண்டு வாய்க்கு மேல் இறங்க மறுக்கும். ( இந்த மாவை இப்படி மாற்றுவதற்கு பதில், மிளகு, வெங்காயம், உப்பு  போட்டு வடையாகத் தட்டித் தந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் இப்பொழுது ஏற்படுகிறது.)

இதே, வெயில் காலத்தில் ஏதேனும் பகல் பொழுதில், கஞ்சியைப் பிழிந்து, அத்துடன் உப்பு, மிளகாய்ப்பொடி, சீரகம் கலந்து உரலில் இட்டு வடகத்திற்கு ஆட்டும் பொழுது, வலிய சென்று அந்தப் பொறுப்பை நான் எடுத்துக் கொள்வேன். ஆட்டும் பொழுதே வாயில் உப்பு இருக்கா என்று சுவைத்துப் பார்த்து சோதிக்கும் பொழுதெல்லாமே விதவிதமான ருசியைக் கொடுக்கும் வாய்ப்பை நழுவ விடாமல் இருப்பதற்காக மட்டுமே விரும்பி அந்தப் பலகையில் அமர்ந்துள்ளேன்.
முதல் நாள் ஆட்டிய மாவு காலையில் வேகவைத்து எடுக்கப்படும் இட்டிலி காலை, மற்றும் மதிய உணவாக இருந்து, அதற்கடுத்த நாள் காலையில், தோசையாக மாறும். எனக்கு, இந்த கம்பளிப்புழு, வண்ணத்துப்பூச்சியாக மாறுவதைப் போல இருக்கும், ஒரே மாவில் தயாரான பிடிக்காத இட்லி, அடுத்த நாளே நாவை சுண்டி இழுக்கும் சற்று புளித்த சுவையுடன் தோசைக்கு மாறுவது.
அந்த நாட்களில், கொடுமைக்கு என்றே, மதிய நேரத்தில் உடன் பயில்வோர் கொண்டு வரும் லெமன் சாதம், தயிர் சாதம், சப்பாத்தி, போன்ற எதுவுமே அழகாக தெரியும் இட்லியின் அருகில். ஏழு, எட்டாம் வகுப்புகள் செல்ல செல்ல, உடன் இருக்கும் தோழியருடன் கொஞ்சம் என்னுடயதைக் கொடுத்து, அவர்களுடையதை எடுத்து என்று கொஞ்சம் மாற்றிக் கொள்வேன். கல்லூரி நாட்களில், காலையில் இட்லி என்றால் காலையில் சாப்பிடுவதோடு சரி,  மதிய நேரங்களில் உடன் சாப்பிடுபவர்களிடம், வலுக்கட்டாயமாக கூட மாற்றி, வேறு உணவை சாப்பிட்டு இருக்கிறேன்.

நாட்டு நலப்பணித்திட்ட முகாம் என்று பத்து நாட்கள் ஏதேனும் கிராமத்தில் தங்க நேர்கையில் , காலை உணவாக இட்லி பரிமாறப்படும் பொழுதெல்லாம், விரதம் என்று சாப்பிடாமலே இருந்திருக்கிறேன்.

விஷேச வீடுகளில் இலையில் வைக்கும் முன்பே கை நீட்டித் தவிர்க்கும் உணவாகவும், உணவகங்களில், தவறியும் ஆர்டர் செய்யாத ஒரே பதார்த்தம் இட்லி.

திருமணத்திற்குப் பின், அந்தப் பாத்திரத்தை உபயோகிக்கவே இல்லை. மகனிற்கு  திட உணவு ஊட்டுவதற்காக இட்லிப் பாத்திரத்தை சுத்தம் செய்து, அதன் இரண்டு தட்டுகளில் பரத்துவதற்காக வெள்ளைத்துணியை அளவெடுத்து வெட்டி, சுத்தம் செய்து, அரைத்த மாவை ஊற்றி, வெந்த இட்லி திருப்தியாக வராததால், திரும்பவும், பாத்திரம் மேலே போனது. அவனுக்கு மட்டும் கடைகளில் வாங்கிக் கொடுப்பதோடு சரி. பழையபடி இட்லி வாசமற்ற சமையலறை ஆனது.

பல முறை எடைக் குறைக்கும் வழிகளில், ஆவியில் வேக வைத்த இட்லி நல்லது என்பதை வாசித்தாலும், வேப்ப இலையைக் கூட தின்னத் தயார். இட்லி ..ம்ம்ம்ஹ்ம்ம்.... இதற்கு பதிலாக இரண்டு கிலோ எடை கூடுதலாக கூட இருந்துவிட்டுப் போகிறேன் என்று தான் இருந்து வருகிறேன்.

காய்ச்சல், போன்று எந்த ஒரு வியாதி வந்தாலும், எழுதிக் கொடுக்கும் மருந்து, மாத்திரைகளுடன் மருத்துவர் தவறாது இட்லியை உண்ண சொல்லும் பொழுது, வியாதியை விட கொடுமையாக தோன்றி இருக்கிறது, அதை உண்ண வேண்டும் என்று நினைவு.

 தற்பொழுது எளிதில் அரைத்து எடுக்க நவீன கிரைண்டர் உள்ளது. அரைக்க முடியாத நேரங்களில் வாங்கி உபயோகிக்கக் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு தெருவிலும் யாரேனும் ஒருவராவது இன்ஸ்டன்ட் இட்லி மாவு என்று அரைத்து விற்பனை செய்கிறார். இதுவும் இல்லை என்றால், பலசரக்குக் கடை உட்பட பல கடைகளிலும் கிடைக்கிறது, தயாரித்த தேதி குறிப்பிட்ட பாக்கெட்டில் அடைத்து விற்கப்படும் மாவு என்று எளிதில் நம் கை எட்டும் இடங்களில் தாராளமாகக் கிடைக்கிறது. இணையத்தில் பார்த்தால்,எண்ணற்ற வகைகளில் செய்முறை விளக்கங்களுடன் காணப்படும் படங்கள், இட்லியை இப்படி எல்லாம் மாற்ற முடியுமா என்று ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தும். எப்படி இருந்தாலும், பிடிக்காததை என்ன செய்தால் என்ன என்று போய் விடுவேன். காலத்திற்கு ஏற்றபடி, நவீனமாக நுழைந்து, எளிதாக எட்டும் உயரத்தில் புன்னகைத்துக் கொண்டே தன் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது  இட்லி என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.
 எத்தனை தினுசு தினுசாக தொட்டுக் கொள்வதற்கென்று செய்து, சுவையாக இட்லியை வேகவைத்து ஆவிப் பறக்க பரிமாறினாலும், தேங்காய்ச் சட்னியுடன் சாப்பிட்ட நாட்களில் மூக்கில் ஒட்டிக் கொண்ட வெறுப்பு வாசம், இன்னுமும்  உள்ளே நுழைய விசா கொடுக்க மறுக்கிறது.


சில நாட்களுக்கு முன்பு மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் வருண்  " அம்மா ப்ளீஸ் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாம் இட்லி எல்லாம் கொண்டு வர்றாங்க,  எனக்கும் ஒரு நாளாச்சும் இட்லி வச்சு விடுங்க..... "  .............................. என்றதும்
.................................
தலையில் வைத்திருந்த கையை எடுத்து விட்டு, இட்லி பாத்திரத்தை எடுத்து சுத்தப்படுத்தத் தொடங்கினேன்
என் பிரியம், ஆசை, விருப்பம் எல்லாம் பிள்ளைக்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. அவனுக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காமல் இருக்கும் ஒன்று எனக்கு ஆகப் பிடித்ததாக இருக்கலாம். என் குழந்தை என்று வருகையில், அவனின் மீதிருக்கும் அதீதப் பிரியம் காரணமாக, உணவு என்ற விஷயம் மட்டுமில்லை, எத்தகைய முரண்பாடுகளையும் எளிதில் தள்ளி வைத்து விட்டு, எல்லா நொடிகளிலும் நேசத்துடன் மட்டுமே இருக்க முடிகிறது.
நாம் விரும்பாததையும், நாம் விரும்புகிறவர்களுக்காக செய்வது மகிழ்ச்சியே!

 (மே 1 - 15 ... குங்குமம் தோழியில் வெளியானது)