செவ்வாய், 3 மார்ச், 2015

உதிர்ந்த உதறல்

ஓடுதளத்திலிருந்து மிக மெதுவாக கிளம்பி, நினைத்துப் பார்த்திராத வேகத்தைக் கூட்டி ஓட ஆரம்பித்த விமானம், தரையை விட்டு மேல் நோக்கி சற்று சாய்வாக ஏற ஆரம்பித்தது. அதுவரை இருந்த விமானப் பயணம் குறித்த பயம், திகில் கலந்த வியப்பாக மாறிய நொடியில், உற்சாகம் பொங்க 'ஹே' என உரக்கக் கூச்சலிட்ட நாங்கள், சுற்றி அமர்ந்திருந்தவர்களின் முதல் பயணத்தை நினைவு கூர்ந்திருக்கலாம். மேலே எழும்பிக்கொண்டிருந்த விமானத்தின் உள்ளிருந்து,  கீழே தெரிய ஆரம்பித்த சென்னையில் இருந்த கட்டிடங்கள், வீதிகள் எல்லாம் சிறியதாகிக் கொண்டே வர, சில நிமிடங்களில் கண்களுக்கு தெரிந்தது அழகான சாட்டிலைட் வியூ. சிறிது நேரம் காதுகள் அடைப்பது போலவும், நாக்கு வித்யாசமான சுவையை உணர்வது போலவும் இருந்தது. 

சில மாதங்களுக்கு முன், சென்னையிலிருந்து கொல்கத்தா, பின் கொல்கத்தாவிலிருந்து பாக்தோரா வரை முதன் முறையாக விமானப் பயணம் செய்ய பதிவு செய்திருந்தோம். அன்றே அங்கிருந்து கேங்டாக் வரை தரை வழியாகப் பயணம், இரண்டாவது நாளும் சிக்கிம், மூன்றாவது நாள் டார்ஜிலிங், நான்காவது நாள் மீண்டும் பாக்தோரா, கொல்கத்தா வழியாக சென்னைக்கு  விமானப்பயணம். நேற்றிரவு பாண்டியன் எக்ஸ்ப்ரஸில் கிளம்பி, இன்று காலை மதுரை.

விமானத்தின் உள்ளே அருந்தத்தரப்பட்ட குடிநீரை, பழச்சாறு இல்லை என்பதால் மறுத்து வேடிக்கைப்பார்த்தபடி வந்த கொஞ்ச நேரத்தில் மேகங்கள் கீழேயும், மிக அருகேயும் இருப்பதை பார்க்க முடிந்தும் தொட்டுப் பார்க்கவே முடியாத சூழல். இலேசான, சிறிய, அடர் வெண்மை, உருவமற்ற, மிகப்பெரிய, தொடர்ச்சியாக நீளும் என விதவிதமான மேகங்களின் அருகிலேயே சென்றோம். கணக்கு வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மேகக்கூட்டம் அங்குலம் அங்குலமாக நகர்ந்து கொண்டிருக்க, சில நேரங்களில் ஒரே இடத்தில் விமானம் நிற்கிறதோ என சந்தேகப்படும்படியான உணர்வு இருந்தது. மேகங்கள் மறைய, சிறிது சிறிதாக தெரிய ஆரம்பித்தது நிலப்பரப்பு.

விமானத்தின் உள்ளே பலரும் கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தனர். பாட்டு கேட்கலாம் என ஐபாட் ஐ இயக்கிக் காதில் வைத்தால், முன் தினம் வரை பல முறைக் கேட்ட, 'ஆகாயம் தீப்பிடிச்சா நிலாத் தூங்குமா' பாட்டு. எத்தனையாவது முறையோ கேட்டபடி, ஜன்னலோரம் பார்த்தால், கடல் கீழே இருப்பது தெரிந்தது. கடலை ஒட்டி நீண்டக் கோட்டை பல நிமிடங்கள் தொடர்ச்சியாகப் பார்த்தேன். பிரிக்கும் கோட்டின் ஒரு பக்கம் கடல், இன்னொரு பக்கம் நிலம்.  பள்ளி நாட்களில், அந்த வகிட்டின் மேலே நீல ஸ்கெட்ச் உபயோகித்து வரைந்த கோடு, வங்காள விரிகுடா மீது பென்சிலால் நிரப்பிய வண்ணம் என நினைவில் வந்தது. அதனை ஒட்டிய நிலப்பரப்பு வயலட் நிறத்தில் சிறிதளவு மட்டுமே தெரிய அங்கே நீண்டு சென்ற வெண்மையை ஒத்த நிறமுடைய மிகச்சிறிய பரப்பைத் தாண்டி கடல் நீலத்திலேயே விரிந்த வானத்தின் பிரம்மாண்டம் மிரட்டியது. 

பாடபுத்தகத்தில்,செய்திகளில், இணையத்தில் வரைபடமாக பார்த்த நிலப்பரப்பை நேரில் பார்க்கும் போது அனுபவித்ததை, விவரிக்க இயலாத மகிழ்ச்சியில் மனம் ஆழ்ந்திருந்தது. ஒரு மணி நேரம் கடந்த பிறகு அங்கங்கே கீழே மிதந்து கொண்டிருந்த சிறிய மீன்கள் போன்றவை கப்பல்கள் என புரிந்தது. 

மீண்டும், சீட் பெல்ட் அணிந்து தயாராக அறிவுறுத்தப்பட்டோம். கீழே கட்டிடங்களுக்கு இணையாக பசுமையான நிலப்பகுதி, அது வரை நீல வண்ணத்தை அதிகமாக உள் வாங்கிக்கொண்டே வந்த கண்களுக்கு, மாற்றாக இதமளித்தது. விமானம் கீழே இறங்க, நகரம் பெரிதாகிக் கொண்டே வர, கிட்டத்தட்ட அனைத்து வீடுகளிலும் மரங்கள் இருப்பது தெரிந்தது. அதிகமாக தென்பட்டது தென்னை மரங்கள். 

ஏறும் போது தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு உயரத்திலிருந்து பொத்தென்று படுவேகத்தில் இறக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த நொடியில், ஏற்பட்ட கலக்கத்தின் ஆயுள் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே. மிக மெதுவாக இறங்கி, தரையைத்தொட்டு, சிறிது தூரம் சென்று நிற்க இரண்டு மணி நேரத்தில் கொல்கத்தா விமான நிலையத்தை அடைந்திருந்தோம்.

விமானப்பயணம் குறித்து அதுவரை உள்ளே இருந்த உதறல், உதிர்ந்து விட்டிருந்தது. :)

புதன், 18 பிப்ரவரி, 2015

தமிழ் கற்கவும் உதவும் டிவி

ஒரு நாள் கூட தாக்குப் பிடிக்காமல் உடைந்து கிடக்கும் பலூன்கள் ஊதப்படாமல் இருந்தது ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது. ' வேணாமா? அப்படியே வச்சிருக்க? ' என்றதும் 
' எனக்கு சரியா வரல, ' என்றான் வருண். ஏதேனும் வேலை பார்த்திருப்பானோ என்ற சந்தேகத்தில்  ஓட்டை இருக்கிறதா என பலூன்களை ஆராய்ந்தேன். குறையில்லாமல் இருந்தது. எடுத்து ஊத ஆரம்பித்தபோது தான் தெரிந்தது, கடைசியிலிருந்து உப்பி வராமல், ஊதும் இடத்திலிருந்து விரிவாகி லேசாக குறுகி மீண்டும் பெரிதாகி சிறுத்து என நீண்டு முடிந்தது பலூன். ஒவ்வொரு சிறிய பகுதியும் பெரிதாக பெரிதாக, 
' பிரம்மாதம், 
அற்புதம், 
வாழ்த்துக்கள், என்று குதூகலித்து உச்சரித்தபடி கைதட்டிய வருண், இறுதியில் 
'நீங்க சாதிச்சிட்டீங்க' என்றான். தமிழ் படிக்கத் திணறி திட்டு வாங்குபவன் பேசியதைக் கேட்டு,  கட்டுப்படுத்திய சிரிப்புடன் சற்றே யோசித்தேன். பிறகே தெரிந்தது அவன் தொடர்ந்து டிவியில் பார்க்கும் நிஞ்சா ஹட்டோரி, டோரேமான், போன்ற கதாப்பாத்திரங்களில் இருந்து கற்றது என. எப்படியோ நல்லபடியாக தமிழ் கற்று கொண்டால் சரிதான். :)

செவ்வாய், 17 பிப்ரவரி, 2015

14.2.15- மதுரை மேலமாசி வீதியில்.. மாலை சில நிமிடங்கள்....


சென்ற சனிக்கிழமை மேலமாசி வீதியில் உள்ள ஐயப்பன் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தோம். 
கோவிலின் உள்ளே இருந்த கருவறையில் மூலவர், வெளியே அமர்ந்திருந்த உற்சவர் என இரு சிலைகளும் அலங்காரம் செய்யப்பட்டிருந்ததை கடந்த பார்வை அருகில் இருந்த சிலையின் கண்களில் கூடுதல் நேரம் விழுந்தது. பக்கத்திலேயே பாதியாக உடைக்கப்பட்ட தேங்காய்களில் நிரப்பப்பட்டிருந்த நெய்யில் எரிகின்ற தீபம், அவ்விடத்தை கூடுதல் பிரகாசமாக்கியது. வீரமணி பாடிய இருமுடி தாங்கிப் பாடல் இன்று வரை விருப்பத்திற்குரிய பாடலாக இருந்தாலும், சிறு வயதிலிருந்தே கேட்டு வந்த கதைகளால் ஐயப்பன் சிலையிடம் கூட ஒதுங்கியே இருந்திருக்கிறேன். பொற்றாமரைக் குளத்தின் படிக்கட்டுகளில் எப்பொழுதாவது, அமர்ந்தபடி மீனாட்சியிடம் ஒரு வழிப்பாதையில் நடத்தும் உரையாடலே போதுமானதாக இருந்ததால், மற்ற கோவில்களுக்கு அவ்வளவு சென்றதில்லை. 

இருமுடி கட்டி செல்பவர்களின் கூட்டம் அதிகமாகவும், சிறிய பரப்பளவில் கோயில் இருந்ததாலும், வெளியே உள்ள டீ கடை அருகில் நானும் வருணும் நின்றிருந்தோம். ஓரிருவர் மட்டுமே அந்தக் கடையின் முன் நின்று கொண்டிருந்தனர். கடையின் இடது மூலையின் ஓரத்தில் தொங்க விடப்பட்டிருந்த அட்டையில் காபி, டீ விலை ரூபாய் 20 என்றும், ஒன் பை டூ ரூபாய் 18  எனவும் இருந்தது. ஒன் பை டூ கிடையாது என்பதை இப்படியும் சொல்லலாம் போல.

ஒரு வழி போக்குவரத்தாக மாற்றப்பட்டிருந்த மாசி வீதி, வாகனங்கள் ஓரங்களில் நிறுத்தப்பட்டு, நடைபாதையில் நின்று நிதானமாக வேடிக்கைப் பார்க்கும் படி இருந்தது. பாவம் போல வீசிக்கொண்டிருந்த காற்று தன்னாலான தூசியை சுமந்தே வந்தது. சில அடிகள் தொலைவிலிருந்த மேலமாசிவீதி, வடக்கு மாசி வீதி சந்திப்பில் எக்கச்சக்கமான அரசியல் கூட்டங்கள் நடந்துள்ளன. இன்னும் எத்தனைக் கூட்டம் நடத்தினாலும் இப்படித்தான் இருப்போம், என மற்ற சாலைகளைப் போலவே பரிதாபமாக இருந்ததை, அந்த  மற்ற சாலைகள்  வரவேற்குமோ என்னவோ  :P . 

கோவிலின் உள்ளே இருந்து வந்த ஒருவர் ஓரடி உயரமுள்ள தூக்கு வாளியில் இருந்த சர்க்கரைப் பொங்கலை கரண்டியில் அள்ளித் தர, அருகில் இருந்தவர் சிறிய காகிதத் தட்டில் பெற்று கோவில் வாசலில் நின்றவர்களுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டே வந்தார். நெய் மணம் தூக்கலாக வந்த அந்தப் பொங்கல் தட்டை வருண் வாங்கினான். புளியோதரை என்றால் நானும் வாங்கி இருப்பேன். 

சரியாக கோவிலுக்கு நேர் எதிரே வெளியே நின்ற நபர் கையை மேலே ஓங்கினார், கீழே சிதறிய பிறகு தான் தெரிந்தது அவர் கைக்குள்ளே அடங்கி இருந்தது  ஒரு தேங்காய் என. தேங்காய் விலை கூடியதால் இப்படி ஒரு கைக்கு அடக்கமான அளவு போல. உடைந்து கிடந்தது புழுதியில் என்பதால் யாரும் எடுத்த மாதிரி தெரியவில்லை. கோவிலுக்கு செல்பவர்களை வழி அனுப்பிவிட்டு, வருணை முன்னால் உட்கார செய்து, வண்டியை முடுக்கிய பின் பார்த்தால், மங்கிய ஒளியில் வேகத்தைக் காட்டிய  மேற்பகுதி  மீது பெயர் எழுதி விளையாடும் அளவிற்கு புழுதி படிந்திருந்தது.